احسان موسوی
مؤلف کتاب‌های ریاضی
۱۰ مهر ۱۳۹۰
دنیای پیچیده امروز «عشق هيچ‌گاه مطالبه نمي‌كند، همواره نثار مي‌كند...» دیروز، امروز، فردا تغيير روش تربيت! فانوس دريايی در محضر استاد فانفار زبون داااااااااااااغ !!!!!!!!!!! اندر حكايت به دنيا آمدن شيمي۳ كي خوش‌بخت‌تره؟ بچه‌ها متشكريم تسلیت آقا رحیم کاپشن با مهر پا به مهر بگذاريم امید ... به بهانه‌ی نمایشگاه کِرم فرهنگی مرام و معرفت عملی آيين يلدا را دوست دارم؛ چون دهن‌كجي به سياهي شبه. غزال سیاه دایره‌ای به مساحت زندگی بزرگداشت حافظ نگاهی دیگر اول مهر به نام آنکه، خنده می‌آورد به چشم‌ها، گاهی... سلام زلزله دروغ بزرگ کنکورتون به سر رسید، جشنِش به آخر نرسید!!! سلام بر استان زنجان سلام بر استان سمنان سلام بر استان سیستان و بلوچستان سلام بر استان فارس سلام بر استان قزوین سلام بر استان قم سلام بر استان کردستان سلام بر استان کرمان سلام بر استان کرمانشاه سلام بر استان کهگیلویه و بویراحمد سلام بر استان گلستان سلام بر استان گیلان سلام بر استان لرستان سلام بر استان مازندران سلام بر استان مرکزی سلام بر استان هرمزگان سلام بر استان همدان سلام بر استان یزد دقیقه ۹۰ شتر حیوان صبوری است! به‌نام آرامش‌دهنده‌ي دل‌هاي لرزان این همه هیاهو! یک مقایسه توهم چشم! یک تاریخچه‌ی مختصر قهوه تلخ یک روز بارانی دمتون گرم آدم‌ها حرکت دوچرخه شاخ کرگدن یک ارتباط دوطرفه در فانوس دریایی «عشق هيچ‌گاه مطالبه نمي‌كند، همواره نثار مي‌كند...»

آدم‌ها

آدم‌ها دو دسته‌اند: آن‌هایی كه ریسك می‌كنند، آن‌هایی كه نمی‌كنند.
هر دو گروه هم برای خودشان دلایل قانع‌كننده‌ای دارند. البته دلایلشان فقط خودشان را قانع می‌كند، چرا كه اگر قرار بود گروه مقابل را هم قانع كند، آن‌ها دیگر گروه مقابل نبودند؛ می‌آمدند توی همین تیم. گذشته از این كه ریسك اصولا تعریف خاصی دارد یا نه و این كه حد و حدودش را چه كسی تعیین می‌كند، بعضی‌ها كلا مخالف ریسك كردن هستند. می‌گویند كه «امن‌ترین جای استخر، قسمت كم‌عمق‌اش است». گروه مقابل هم می‌گویند كه «ولی نه اگه بخوای شیرجه بزنی»...
آدم‌هایی كه شیرجه نمی‌زنند عموما زندگی معقولی دارند. به‌قول قدیمی‌ها «طریق عافیت برمی‌گیرند.» بیش‌تر مواقع طبق معیارهای جامعه‌شان پیش می‌روند، كار ثابتی پیدا می‌كنند، درآمد ثابتی دارند، حقوق بازنشستگی دارند، خطر خیلی خاصی هم تهدیدشان نمی‌كند. بیمه هستند. آن روز برای‌شان نمی‌رسد كه هیچ درآمدی نداشته باشند. در همان قسمت كم‌عمق استخر آب‌تنی می‌كنند.
آدم‌ها وقتی كه كم‌سن و سال‌تر هستند چیزی كه زیاد دارند، رویاست. هر چه كه بزرگ‌تر می‌شوند، دانه‌دانه این رویاهای‌شان را می‌سپارند به دست فراموشی. در یك جایی از زندگی‌شان به خودشان نگاه می‌كنند و یادشان می‌آید كه رویاهایی داشتند، به هیچ كدامشان هم نرسیده‌اند. رابطه‌ی مرموزی هست بین «رویا» و «ریسك». آدم‌ها دو دسته‌اند: آن‌هایی كه رویاهای‌شان را فراموش می‌كنند، آن‌هایی كه نمی‌كنند.آن‌هایی كه برای رسیدن به رویاهای‌شان خطر می‌كنند، آن‌هایی كه نمی‌كنند.


لطفا نظرات خود را برای ما ارسال نمایید:

نام و نام خانوادگی:     ایمیل:

C





ثبت نام اگر قبلا عضو فار شده‌اید از اینجا وارد شوید.
C





ورود اگر قبلا عضو فار نشده‌اید از اینجا عضو شوید
اگر کلمه عبور خود را فراموش کرده‌اید اینجا را
کلیک کنید.
C





ارسال اگر قبلا عضو فار نشده‌اید از اینجا عضو شوید

در حال ارسال اطلاعات
تایید